Emzik Bırakma Hikayemiz

Duru 1 haftalıktı emzikle tanıştığında. Bir gün kırk dakika boyunca memede kalıp çektiğim an kızılca kıyamet ağlayınca, suratının yarısından fazlasını kaplayan Avent Smothee yi verdiğim gibi nasıl keyifle cokcokladığını hiç unutmam.

2 yaşına kadar yakın bir zamanda Sadece uyku zamanı ve emdikten sonra uyku aralarında emziğini arıyordu. Bu sayede uykusu bölünmeden daha kaliteli bir uyku süreci yaşıyordu.( o da biz de☺ ) Anne sütüne veda ettiği dönemlerde de emzik tesellisi oldu.

 

İki yaşından sonra sadece uyku zamanlarında kullandığı emzik onun için sürekli bir ihtiyaç haline gelmişti. Evden çıkarken ’emmimi aldın mı’  diye çantasını kontrol ediyor, göremediğinde çığlık kıyamet ağlıyordu. İki buçuk yaşına yaklaşırken bir gün emziğini gün boyunca hiç çıkarmadı. Su dahil içmek istemedi ve yemek saatlerinde de çok az yemek yemeğe başlamıştı. Hatta bazı zamanlarda emziğini takıp ağzını kitliyor. Bir lokma bile yemek yemiyordu. O gün emzik konusunu sonlandırmalıyız diye düşündüm.

-‘Durucum  kimse emzik kullanmıyor artık arkadaşlarında emziğini atmış hadi sen de at ‘ dedim. ‘Hadi atalım’ dedim ve attı. Kuzenlerimiz de bizdeydi ve hep birlikte alkışladık. (Tabii ki bu kadar kolay olmadı)

Duru  : ‘Hadi inip alalım’

Ben : ‘Kediler almış, yeni bir yavru kedi doğmuş ona götürmüşler, minicikmiş bebekmiş’

Duru : ‘yenisini alalım’ (işte buna cevap vermek zor oldu)

 

İlk gece uykuya dalması çok zor oldu. Bir ay boyunca öğlen uykusu uyumadı ve  akşamları kendi kendine  oynarken, tv karşısında veya mama sandalyesinde uykuya dalıyordu. Gece yarılarında uyanıp sebepsiz ağlama krizlerine girmeler, uykusuz görünse de uyumamak ve yatağa girmemek için direnmeler bir buçuk aya yakın sürdü.Park bahçe sık sık gezmeye çalışıyorduk. Oto koltuğu veya bebek arabasında uykuya daldıktan sonra yatağına alıyordum.

Uykuyla emzik yerine bağdaştırcak bir şey bulmalıyım diye düşündüm. Chicco nun uyku arkadaşı bir ayıcığı vardı onu aldım. ‘Bunun adı Uykucu Ayıcık , uyumayı çok seviyormuş. Bizimle uyumak istiyormuş’ dedim ve yatağımıza onu da dahil ederek bu süreçte bir tık ilerledik. Şimdi 2 ay oldu ve ilk günkü gibi olmasa da hala uykuya dalmalarımız çok kolay değil.

 

Emzik bırakma için doğru zaman mıydı bilmiyorum ama gün geçtikçe daha çok bağlandığını ve istediğini görebiliyordum. Bekledikçe bırakma sürecimiz daha zor olacaktı.

Bizim emzik bırakma hikayemiz de böyleydi…  Duru hala ‘Ben emziğimi kedilere verdim onun minicik bebeği var daha küçücük’ diye anlatıyor. İşte orda bende bir gözler doluyor. Anneliğin en zor kısımlarından biri de bu değil mi zaten ?  Sevdiği, haz duyduğu şeyleri onun iyiliği için sonlandırmak zorunda kalmak.

Sevgiyle Kalın

Hilal Dabakoğlu