Emzirmeyi nasıl bıraktım 📍

Aslında Rayan’ın 13. Ayından beri yavaş yavaş aklıma koymuştum. Baharla beraber bırakırım diyordum çünkü Rayan gün geçtikçe memeye daha da düşkün oluyor hatta bazen işi oyuna çeviriyordu. Heryerde ısrarla açıp emmek istiyor,izin vermeyince sinirlenip ağlama krizine giriyor, kıyamayıp emzirince gülüp max 2-3 dk emip gidiyordu. 15. aya doğru bu durum sıklaştı özellikle gündüzleri hep bu şekilde oluyor geceleri de 4-5 kere uyanıp emmek istiyordu. Gece kesintisiz uyumaması onu sabah yorgun uyandırıyordu. Tüm bu durumların yanında ben onun birşeye böyle delice bağlı olmasının ilerde daha büyük sorun olucağını düşünüyordum ve 15. Aya girdiği gün memeden kesmeye karar verdim. 

15. Ayı seçmemin bir sebebi de 1 hafta önce yeni eve taşınmamızdı. Zaten yeni bir düzen kurucağız bari bu evde memesiz olmaya alışsın diye düşündüm. Bunu düşünürken de bir hafta evi, odasını yadırgayıp yadırgamadığını gözlemledim,uyku düzenine baktım herhangi bir sıkıntı yoktu. Odasını eski evimizle birebir aynı dekore etmiştik sanırım o yüzden bir sorun yaşamadı.

Doktoruma bu konuyu danışmıştım oda tiksindirme yöntemini kullanabileceğimi eğer bu kadar bağlıysa konuşarak anlatma yönteminin iyi sonuç veremeyebileceğini söylemişti. Bende aynı fikirdeydim çünkü Rayan konuşarak anlayabileceği dönemde değildi ve vermediğim zaman çok agresif oluyordu. 

Eczacı bir öğrencim de aynı dönemde bebeğini emzirmeyi bırakacaktı, doktoru ona da tiksindirme yöntemini önermişti, ona da danışarak aktardan “sabır taşı” aldım. 

O gece Rayan sadece bir kere uyanmıştı onda da son defa olduğunu bilerek doyasıya uzun uzun emzirdim. 

Sabahları uyandığında mutlaka kendi yatağıma alır hem oyun oynar hemde emzirirdim öyle oynayarak min 30 dk vakit geçirirdik. O sabah şansıma yanıma aldığımda Rayan göğüsüme saldırmadı. Tedbir olarak yanıma ilgisini dağıtmak için kitap, oyuncak almıştım onlarla oynayıp 15 dk sonra yataktan beraber kalktık ve hemen kahvaltı ettirdim. 

Sonrasındaki 2-3 saat sürekli oyun aktivite ve parkta gezintiyle geçti. Çok iyi gidiyordu meme istemek aklına gelmemişti. Öğle yemeğinden önce eve döndüğümüzde emmek istedi göğsüme sabır taşını sürmüştüm gösterdim “uf oldu,çok acıyor ama genede istersen emebilirsin” dedim. Sabır taşı suda ıslatılarak sürülüyor ve tentürdiyot gibi bir renk alıyor. Orayı öyle görünce şaşırdı emmek istemedi o an çok da ağlayamadı ve hemen yemeğini yedirip uyuttum. Memede uyutmayı bir ay öncesinden kesmiştim  oda çok sancılı bir süreçti mutlaka onla ilgili de bir yazı yazacağım 🙂 

Uyandığında emmek isterdi o yüzden evde olmadım yardımcım onla ilgilendi ve ben uyandığından 1 saat sonra eve geldiğimde tekrar emmek istedi gene göğsümü o halde gördüğü için ne yapacağını bilemedi ve ben gene parka çıkartarak o günü öyle tamamladım. 

Gündüz iyi geçmişti ama asıl sorun ve benim de korktuğun geceydi. Rayan emzik, biberon almıyor, inek ve devam sütü de içmiyordu. Bu yüzden gece oyalıcağım hiçbirşey yoktu. 01:30 gibi uyandı emmek istedi ememeyince çok ağladı odasında çok sevdiği bir salıncağı var ona koyarak ve müzik açarak 20 dk uğraştıktan sonra tekrar uykuya daldırdım. Sabaha karşı tekrar uyandı gene aynı yöntemi uyguladım ama uyumadı çok ağladı, su vermeyi denedim kesinlikle içmedi ve sabah 05:30 da tam uyanıktı. Hemen kahvaltı verdim çünkü gece emmeye çok alışkın olduğu için açıkmıştı. İlk gece çok korktuğum gibi geçmedi ağlama krizlerini az da olsa çözebildim. 

İkinci gün her emmek istediğinde gene vermek istedim ama almadı oyun ve gezmeyle oyaladım. Çok mutsuzdu,yüzü gülmüyordu ve bende kendimi çok kötü hissediyordum.Aylardır kendimi hazırladığım halde onu ağlatmak, istediği birşeyi vermemek, aramızdaki bağı kopartıyormuşum gibi hissettirdi. Bu dönemde ondan daha çok ben etkilenip ağlamış olabilirim,çünkü o suçluluk duygusu,bebeğini üzme anneyi çok yaralayan bir his. Üzerinden yaklaşık bir ay geçti hala içim acıyarak yazıyorum. Duygusal olarak o yaramı kapatabilmiş değilim. Birde tüm bu duygulara rağmen kararlı olmak zorundasınız çünkü kıyamayıp vermek hem onun psikolojisini bozan hem de aranızdaki ilişkiyi kötü etkileyen bir durum. 

Bu karmaşık ve kötü hislerle ikinci geceye girdik. Tam bir kabustu. Rayan 2 saatte bir uyandı ağlama krizlerini çözemedim. Gecenin ilerleyen saatlerinde ağladıkça odaya eşim ve yardımcım girdi çünkü beni gördükçe emmek istiyordu ama hiçbir türlü sakinleşmedi. Biberon alsaydı yanlış olduğunu bildiğim halde onu gene gece beslicektim ama onu da almadı. Bu dönemde gece beslenmesini kesmelisiniz ki kesintisiz uyumayı öğrensin. En son saat 03:00-05:00 arası onun yatağına girip yeterki sussun diye tablet açtım o iç çekiyor ben kollarına sarılıp ağlıyordum, hayatımın en kötü gecesi olabilirdi. Sabah gene 05:30 gibi yataktan kalktık,kahvaltı verdim ikimizde çok yorgunduk. 08:00 gibi Rayan tekrar uyudu. 

3.Gün gündüz daha az istedi ve göğüsümün o halini gördükçe gene emmek istemedi. Gece bu sefer daha az uyandı gene çok ağladı ama salıncakla 30 dk sonra uykuya dönebildi.  Sabah 04:30 da uyandı ve tekrar uyutamadık. Çok yorgun, huysuzdu ikimizde iyi değildik. Rayan 3 gündür 08:00 gibi tekrar uyuyor ama ben birtürlü uyuyamıyor sürekli ağlıyordum. Bir yandan göğüsümde şişmişti. Sürekli sıcak suyla masaj yapıyor, sonra sıkıca sarıyordum.

4.gece sabah 05:00 e kadar uyudu. 05:00 de çok ağlayarak uyandı yatağıma aldım sakinleşmesi yaklaşık 45 dk sürdü sonra bana sarılıp tekrar uyudu. Bu dönemde bebeğinize sarılmak size ve ona en iyi gelen his çünkü kendinizi çok çaresiz hissediyorsunuz bebeğinizin kokusu biraz durumu düzeltiyor. 

5.günün sabahı Rayan saat 06:00 ya kadar kesintisiz uyumuştu. Gece ağlamaması yüzünün tekrar gülmesi banada güç verdi ve doğru yolda olduğumu hatırlattı. Çünkü 15. Ayında bile bu kadar etkilenen bebeğim ilerki aylarda daha bilinçli olduğunda bıraktırmaya çalıştığımda travma yaşayabilirdi. 

6.Ve 7. gecelerde 1 kere uyandı çok az ağladı ve hemen uykuya geri döndü. Gündüzler artık hiç sıkıntı olmuyordu neşesi yerine gelmişti. 

1 haftayı atlattığımızda ikinizde daha rahat ve huzurluyduk. Geceleri kesintisiz uykular başlamıştı. 

Bugün 23. Günümüzdeyiz. Rayan geceleri kesintisiz uyuyor yada “annee” diye bağırıp 1-2 dk içinde ben yanına gitmeden kendi kendine tekrar uykuya dönebiliyor.

Kahvaltısını ve diğer öğünlerini daha iştahlı yiyor. 

Hala aklına geldikçe göğsümü açıp bakmak istiyor, sonra gülerek uzaklaşıyor 🙂

Son olarak söylemek istediğim evet çok zor bir dönem ama her anne ve bebeğin yaşıyacağı kaçınılmaz durum. Sabırlı ve kararlı olursanız daha kolay atlatabilirsiniz. En önemlisi de hazır hissetmeniz çünkü kendinizi çok duygusal hissedebileceğiniz bir süreç.

Umarım tecrübem size de yardımcı olur keyifli okumalar dilerim 🙂

 

Hazal’ın memeden kesme serüveni için tıklamanız yeterli

Hilal’in memeden kesme hikayesi için tık tıkk.

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir